Bir gün insan ''virgül''ü kaybetti; o zaman zor cümlelerden korkar oldu ve basit ifadeler kullanmaya başladı.Cümleleri basitleşince düşünceleri de basitleşti.Bir başka gün ise,''ünlem işareti''ni kaybetti.Alçak bir sesle ve ses tonunu değiştirmeden konuşmaya başladı.Artık ne birşeye kızıyor,ne de bir şeye seviniyordu.Üstelik,hiçbir şey onda en ufak bir heyecan uyandırmıyordu.Bir süre sonra,''soru işareti''ni kaybetti ve soru sormaz oldu.Hiçbir şey,ama hiçbir şey onu ilgilendirmiyordu.Ne kainat,ne dünya,ne de kendisi umurundaydı.Birkaç zaman sonra ''iki nokta üst üste işareti''ni kaybetti.Ve davranış sebeblerini başkalarına açıklamaktan vazgeçti.Ömrünün sonuna doğru elinde yalnız ''tırnak işaretleri '' kalmıştı.Kendine has tek düşüncesi yoktu, yalnız başkalarının düşüncelerini tekrarlıyordu.Son ''nokta''ya geldiğinde düşünmeyi ve konuşmayı unutmuş vaziyetteydi.
A.KANEVSKİ
Zafer dergisi mayıs sayısından alıntı
